Sadiq Ahmady vluchtte in 2006 van Iran naar België toen zijn familie terug naar Afghanistan werd gestuurd. Met de hoofdzetel van de NATO in Brussel, dé hoofdstad van Europa, leek België het walhalla van mensenrechten. Voor Sadiq bleek dat een fabeltje te zijn. ‘Ik woon nu al 7 jaar in België en ben er nog steeds naar op zoek.’ Voor vele mensen uit het buitenland lijkt België Utopia. Maar is dit wel zo? Na een jaar reizen strandde Sadiq in Broechem en werd als sans-papiers meteen naar een asielcentrum in Kapellen gestuurd.
Via PSC, een centrum dat jonge vluchtelingen helpt een toekomst op te bouwen, kwam Sadiq in aanraking met de media. Er werden artikels over hem geschreven, hij werd geïnterviewd door Phara de Aguirre en stond uiteindelijk zelf achter de camera. ‘Het was niet de bedoeling om daarmee verder te gaan, maar het voelde gewoon goed.’ Aanmoedigingen van vrienden en vertrouwenspersonen gaven hem een positieve kijk op de toekomst. Hij ging een tijdje als vrijwilliger bij StampMedia aan de slag en ging toch studeren. ‘Hoewel je niet mag studeren in België, mag je je wel inschrijven bij Syntra.’ Geld was ook geen probleem meer, want StampMedia organiseerde een benefiet ten voordele van Sadiq.
Sadiq studeerde in Genk, maar had geen geld en geen echte verblijfplaats. Zijn treintickets kon hij amper betalen en soms raakte hij niet terug in Antwerpen en zat dus vast in het station. ‘De meeste klasgenoten hadden het zo gemakkelijk, ze droegen merkkledij en maakten zich over niets zorgen. Dat pikte soms wel.’ Sadiq kon op zoveel momenten opgeven, maar bleef doorgaan. ‘Leerkrachten vertelden me dat ik de beste van de klas was, waarom opgeven?’ Nadien leerde hij zijn verloofde kennen, waar hij na een tijdje mee ging samenwonen.
© 2026 CHIPS StoryLab
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)